บทที่ 306 เธอเกิดภาพหลอนไปเองหรือ

บทที่ 306 เธอเกิดภาพหลอนไปเองหรือ?

ดูเหมือนว่าผู้ชายคนอื่นนอกจากเสิ่นซือหาน พอเข้ามาใกล้เธอเกินไป เธอก็รู้สึกไม่สบายตัวไปหมด

ขณะที่จางเหิงกำลังจะพุ่งชนเธอ มุมปากของซือชิ่นเสวี่ยก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น

แต่ในวินาทีถัดมา หลินอวี่ลั่วก็พลิกตัวอย่างว่องไว เบี่ยงหลบการปะทะของจางเหิงไปด้านข้าง

เธอฉวยจังหวะยื่นมือไปคว้าคอเสื้อของจางเหิงไว้ จึงช่วยไม่ให้เขาล้มลงกับพื้น

จางเหิงพยายามทรงตัวอย่างทุลักทุเล ก่อนจะได้ยินเสียงหญิงสาวถามอย่างระแวดระวังจากข้างหู “เกิดอะไรขึ้น?”

เขามองแววตาเย็นชาของหลินอวี่ลั่วแล้วรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง ไม่คิดเลยว่าเธอจะมีรัศมีอำนาจอันน่าเกรงขามขนาดนี้

จางเหิงเกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน พลางมองไปทางประตูห้องเรียน แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ “เมื่อกี้เหมือนเท้าฉันจะสะดุดอะไรบางอย่าง”

หลินอวี่ลั่วมองพื้นสะอาดสะอ้าน แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย