กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 303 ปิดปากเธอ
“หนิงเสวี่ย! ที่แท้ก็เป็นเธอ!” หลินอวี่ลั่วขยับตัว แล้วถึงได้รู้ว่าร่างของเธอถูกมัดแน่นหนา เสื้อผ้าเปียกชุ่มจนรู้สึกอึดอัดไปหมด
หนิงเสวี่ยโยนถังน้ำไปข้าง ๆ ก่อนจะมองเธอจากที่สูงกว่า มุมปากยกยิ้มชั่วร้าย “ฉันบอกแล้วว่าสักวันเธอจะต้องมาตกอยู่ในมือฉัน!”
หลินอวี่ลั่วกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว ที่นี่เป็นพื้นที่แคบมาก ผนังดำมืด มุมห้องเต็มไปด้วยใยแมงมุม ไม่มีแม้แต่หน้าต่าง มีเพียงประตูเล็ก ๆ บานหนึ่ง
ประตูบานนั้นสูงแค่หนึ่งเมตร ผู้ใหญ่จะเดินออกไปยังต้องก้มตัว
“ซ่า!”
หนิงเสวี่ยเทน้ำเย็นจัดอีกถังราดลงบนตัวเธอ
หลินอวี่ลั่วหนาวจนตัวสั่น เธอดึงสติกลับมาแล้วถลึงตามองอีกฝ่าย “เธอบ้าไปแล้วหรือไง? กล้าทำเรื่องแบบนี้กับฉันได้ยังไง!”
“ทำไมฉันจะไม่กล้า?” หนิงเสวี่ยคว้าหูเธอไว้ แววตาวาวโรจน์ด้วยแสงเย็นเยียบ “เธอทำให้ฉันต้องกลายเป็นแบบนี้ ฉันจะให้เธอชดใช้ให้สาสม!”
นิ้วของเธอออกแรงบีบหนักมาก จนหูของหลินอวี่ลั่วเจ็บไปหมด