กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 302 เป็นความผิดของเธอทั้งนั้น
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น
หลินอวี่ลั่วหยิบขึ้นมาดูตามสบาย พอเห็นว่าเป็นสายจากเสิ่นซือหาน มือของเธอก็สั่นเล็กน้อย ก่อนกดรับสาย
“ซือหาน” พอเอ่ยปาก เธอก็พบว่าเสียงของตัวเองสั่นเช่นกัน
“คุณเป็นอะไร?” ได้ยินน้ำเสียงของเธอ เสิ่นซือหานก็ถามอย่างร้อนใจ
“ฉันไม่เป็นไร สองวันนี้ติดต่อคุณไม่ได้เลย ฉันก็เลยเป็นห่วง” หลินอวี่ลั่วพยายามตั้งสติ “คุณสบายดีหรือเปล่า?”
เสิ่นซือหานถอนหายใจเบา ๆ “ฉันสบายดี ไม่ต้องห่วง อีกไม่นานฉันก็กลับแล้ว”
“จี๋…” หลินอวี่ลั่วเผลอจะถาม แต่ก็นึกถึงคำกำชับของเมิ่งอีฝานขึ้นมาได้ สุดท้ายจึงข่มความอยากรู้อยากเห็นในใจเอาไว้
เธอเปลี่ยนเรื่องพูด “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว วันนี้ฉันเพิ่งสั่งสอนหนิงเสวี่ยไป”
เธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเรียนวันนี้ให้เขาฟังทีละเรื่อง บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ก็ดีขึ้นตามไปด้วย