กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 296 เล่นกับเธอให้สนุก
“เป็นอะไร?” เสิ่นซือหานเห็นสีหน้าเธอผิดปกติ จึงถามอย่างเป็นห่วง
หลินอวี่ลั่วกวาดตามองรอบด้าน แต่ก็ไม่พบอะไรผิดปกติ
เธอเกาศีรษะ “แปลกจัง เมื่อกี้ฉันรู้สึกเหมือนมีคนมองอยู่”
“บางทีเธออาจคิดไปเอง ดึกแล้ว กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ” เสิ่นซือหานโอบไหล่เธอ พาเดินไปข้างหน้า
หลินอวี่ลั่วไม่คิดมากอีก แล้วเข้าไปในโรงพยาบาลพร้อมกับเขา
เสิ่นซือหานคุยเล่นกับเธอไปพลาง หันกลับไปมองข้างนอกไปพลาง ดวงตาลึกล้ำมีแสงเร้นลับวาบผ่าน
เช้าวันถัดมา ข่าวที่หนิงเสวี่ยข้อเท้าแพลงเพราะวิ่งก็มาถึงหูของเธอ
หลินอวี่ลั่วอ่านโพสต์บนเว็บบอร์ดของโรงเรียนที่มีเพื่อนร่วมชั้นจำนวนมากเล่าเรื่องที่หนิงเสวี่ยทำเมื่อคืน มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน
หลังกินอาหารเช้า เมิ่งอีฝานก็มาหาเธอ