กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 295 ลงโทษเธอ
“เธอกำลังทำอะไร?” เสียงหนึ่งดังขึ้นกะทันหัน
หนิงเสวี่ยหน้าซีดด้วยความตกใจ กรีดร้อง “อ๊า—”
หลินอวี่ลั่วยกไฟฉายส่องใบหน้าตัวเอง “ฉันเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอนะ ทำไมแม้แต่ฉันเธอยังกลัว? หรือเพราะทำเรื่องที่เปิดเผยไม่ได้เลยรู้สึกผิด?”
“หลินอวี่ลั่ว! ดึกดื่นป่านนี้มาทำท่าลึกลับอยู่ที่นี่ทำไม?” หนิงเสวี่ยพยายามดึงสติกลับมา ก่อนกัดฟันถามอย่างโมโห
หลินอวี่ลั่วหัวเราะเย็นชา “ถ้าฉันไม่มา แล้วจะได้เห็นเธอทำลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ในห้องผู้อำนวยการได้ยังไง?”
ได้ยินเช่นนั้น หนิงเสวี่ยซินก็ใจหล่นวูบ
เธอมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเคียดแค้นยิ่งกว่าเดิม กำลังจะโยนการ์ดบันทึกข้อมูลทิ้งอย่างลับ ๆ แต่หลินอวี่ลั่วคว้ามือเธอไว้ก่อน
“เธอจะโยนอะไร? เอามาให้ฉันดู” หลินอวี่ลั่วทิ้งไฟฉายแล้วพยายามง้างนิ้วของเธอออก
“หลินอวี่ลั่ว! ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เธอจะมาวางอำนาจได้ ปล่อยฉันทันที!” หนิงเสวี่ยกำมือแน่น ไม่ยอมแบมือออก