บทที่ 294 อยากตบหน้าให้เร็วหน่อย

บทที่ 294 อยากตบหน้าให้เร็วหน่อย

ได้ยินน้ำเสียงเป็นห่วงของเธอ เสิ่นซือหานก็รู้สึกอบอุ่นในใจ

เขากางแขนโอบเธอกลับเข้ามาในอ้อมกอด “ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลตัวเองให้ดี เธอเพิ่งฟื้น ตอนนี้ควรพักผ่อนให้เต็มที่”

เสิ่นซือหานประคองเธอกลับไปนอนบนเตียง เห็นเธอหลับตาอย่างว่าง่ายแล้วจึงวางใจจากไป

เมื่อชายหนุ่มจากตระกูลขุนศึกเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยและปิดประตูลง ดวงตาทั้งสองของหลินอวี่ลั่วก็ลืมขึ้นอีกครั้ง

ภาพสีหน้าผิดปกติของเสิ่นซือหานเมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัว คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

เธอรู้จักเขามานานพอสมควรและเข้าใจนิสัยของเขาดี หลินอวี่ลั่วไม่เชื่อว่าเมื่อครู่จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่งข้อความไปหาเจิ้งหย่วนว่า 【ช่วยจับตาดูซือหานให้ฉัน ถ้ามีอะไรผิดปกติ รีบบอกฉันทันที】

พอเดินออกจากห้องพักผู้ป่วย คิ้วของเสิ่นซือหานก็ขมวดแน่นกว่าเดิม