กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 283 วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล
ออกจากห้องตรวจร่วมแล้ว หลินอวี่ลั่วก็มีสีหน้าหม่นหมอง
ตามคำพูดของคุณหมอ หมายความว่าตอนนี้ทางโรงพยาบาลเองก็ยังระบุไม่ได้ว่าเท้าของเสิ่นซือหานจะรักษาให้หายขาดได้เมื่อไร
มือใหญ่ของชายหนุ่มวางลงบนศีรษะเธอ แล้วลูบเบา ๆ “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เป็นไร”
ดวงตาหลินอวี่ลั่วเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา แต่ไม่นานเธอก็กลืนความขมขื่นนั้นกลับลงไป “ต่อจากนี้นายก็พักรักษาตัวที่นี่ให้ดีเถอะ ตอนนี้การสื่อสารทางอินเทอร์เน็ตสะดวกขนาดนี้ เรื่องที่บริษัทก็ไม่จำเป็นต้องให้นายคอยตามไปจัดการทุกเวลา”
เมื่อรู้ว่าเธอไม่สบายใจ เสิ่นซือหานก็ไม่อยากทำให้เธอเศร้าไปกว่านี้ เขาพยักหน้า “ได้ ฉันจะทำตามที่เธอบอก”
อย่างไรเสียเขาก็รู้ดีว่าเท้าซ้ายของตัวเองมีปัญหาร้ายแรงแค่ไหน หากไม่ได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที เกรงว่าอาจทำให้เกิดอาการป่วยอื่นตามมาอีก
หลินอวี่ลั่วช่วยจัดห้องพักผู้ป่วยพิเศษให้เขา กำลังจะประคองเขาเข้าไปในห้อง เสิ่นซือหานก็หยุดฝีเท้ากะทันหัน