กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 282 ช่วยเขาถอดกางเกง
สีหน้าเสิ่นซือหานเคร่งขรึม สัญชาตญาณบอกเขาว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา
เมิ่งอีฝานส่ายหน้า “ฉันก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มีพิรุธ น่าเสียดายที่ตอนนี้ยังตรวจไม่พบเบาะแสอื่น”
“ช่วงนี้มีข่าวของเสิ่นอวี้บ้างไหม” เสิ่นซือหานเปลี่ยนเรื่องถาม
พอได้ยินคำถาม สีหน้าเมิ่งอีฝานก็เคร่งเครียดยิ่งขึ้น “บางครั้งก็สืบพบร่องรอยของเขา แต่คนคนนั้นเจ้าเล่ห์เกินไป ทุกครั้งที่พวกเราเพิ่งสืบได้เบาะแสนิดหน่อย เขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยอีกแล้ว”
“เขาจงใจทำแบบนั้น” เสิ่นซือหานหัวเราะเย็นชา “เสิ่นอวี้ชอบใช้กลวิธีพวกนี้ที่สุด ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะเล่นละครไปได้อีกนานแค่ไหน”
เมิ่งอีฝานพยักหน้า “ไม่ต้องห่วง ฉันเชื่อว่าต้องมีทางจับตัวเขาออกมาได้แน่!”
ทั้งสองคุยเรื่องงานกันอยู่พักหนึ่ง เมิ่งอีฝานจึงค่อยกลับไป
เสิ่นซือหานกลับถึงบ้าน ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวดังมาจากในครัว
“เกิดอะไรขึ้น” เขาหรี่ตาอย่างระแวดระวัง