กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 225 ทำให้เธอเจ็บจนหัวใจแหลกสลาย
“พี่ชาย! พี่เป็นคนช่วยหรือ? พี่รู้ได้ยังไงว่าคนตระกูลซูไปก่อเรื่องที่โรงเรียน?” หลินอวี่ลั่วถามอย่างประหลาดใจ พลางมองซ้ายมองขวา แต่ก็ไม่เห็นเมิ่งอีฝาน
“พี่บอกแล้วว่าจะไม่ปล่อยให้ใครรังแกเธอ ถ้ายังมีใครกล้ามาหาเรื่องอีก ก็จำไว้ว่ามาหาพี่ได้ทุกเมื่อ อย่าทำเหมือนพี่ชายทั้งหลายของเธอเป็นแค่ไม้ประดับสิ” เมิ่งอีฝานยิ้ม “พี่รู้อยู่แล้วว่าคนบางคนไม่ยอมอยู่นิ่ง ๆ เลยวางคนคอยจับตาดูไว้ในโรงเรียนตั้งแต่แรก”
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง” หลินอวี่ลั่วพลันกระจ่างแจ้ง “ครั้งนี้ขอบคุณพี่มากจริง ๆ ไว้ฉันหาเวลาสักวันเลี้ยงข้าวพี่นะ!”
หลังวางสาย เธอเงยหน้ามองไปอีกครั้ง แต่ใต้ตึกฝั่งตรงข้ามกลับไม่มีใครอยู่ เสิ่นซือหานหายไปแล้ว
เธอถอนหายใจอย่างผิดหวัง ดูท่าคราวนี้เธอคงคิดไปเองอีกแล้ว
เมิ่งอีฝานเพิ่งวางสายจากเธอ ก็โทรหาเสิ่นซือหานต่อ “ทำไมนายไม่บอกเธอตรง ๆ ว่านายเป็นคนช่วยแก้ปัญหาให้เธออยู่เบื้องหลัง?”