กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 205 ช่วยหนุนหลังเธอ
“พวกเธอแต่ละคนวิ่งลงโทษ 5,000 เมตร โทษแค่นี้คงไม่เกินไปใช่ไหม?” เสิ่นซือหานมองทั้งสองคนด้วยท่าทางจริงจังสมกับเป็นครู
ฉินเข่ออวิ๋นร้องโอดครวญทันที “อาจารย์! เรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของเธอ ทำไมฉันต้อง…”
เธอยังพูดไม่ทันจบ สีหน้าเสิ่นซือหานก็เย็นชาลงอีกครั้ง “6,000 เมตร”
ฉินเข่ออวิ๋น “อาจารย์!”
“7,000 เมตร” เสิ่นซือหานเสริมด้วยใบหน้าเย็นชา “วันนี้ใครวิ่งไม่ครบก็ห้ามออกไป ฉินเข่ออวิ๋น เริ่มก่อน”
ฉินเข่ออวิ๋นจ้องหลินอวี่ลั่วอย่างเคียดแค้น
หลินอวี่ลั่วรีบหลบไปอยู่หลังเสิ่นซือหานอย่างอ่อนหวาน “อาจารย์ ฉันกลัว”
เสิ่นซือหานสังเกตเห็นแววเจ้าเล่ห์ที่วูบไหวในดวงตาเธอ ดวงตาลึกล้ำเรียวยาวก็เผยแววเอ็นดูขึ้นมาวูบหนึ่ง
เขามองฉินเข่ออวิ๋นด้วยสายตาเตือนอย่างชัดเจน “ยังไม่รีบไปอีก!”