กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 186 รู้ความจริง
ชีวิตในหมู่บ้านแห่งนั้นเป็นช่วงเวลาที่เธอมีความสุขที่สุด แต่ตอนนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน เธอได้พบพี่ชายหลายคน แถมยังได้เจอเสิ่นซือหานด้วย
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ฉันก็อยากมีพี่ชายเก่ง ๆ เยอะขนาดนี้บ้างจัง อิจฉาเธอจริง ๆ” หลิวเซียวเซียวอดถอนใจไม่ได้
ทุกครั้งที่หลินอวี่ลั่วมีเรื่อง ก็จะมีพี่ชายหรือไม่ก็เสิ่นซือหานมาช่วย เธอดูเหมือนไม่เคยต้องกลุ้มใจกับอะไรเลย นี่คงเป็นความแตกต่างระหว่างคนเราสินะ
จู่ ๆ ดวงตาของหลินอวี่ลั่วก็เป็นประกายขึ้นมา เธอรีบลุกขึ้นพูดอย่างร้อนใจ “ฉันรับปากเสิ่นซือหานไว้ว่าจะไปหาเขาหลังเลิกเรียน ฉันไปก่อน”
พูดจบเธอก็รีบร้อนออกจากห้องเรียน มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของเสิ่นซือหาน
แต่พอไปถึงห้องทำงานกลับไม่เห็นใคร หลินอวี่ลั่วถอนหายใจอย่างหดหู่ ก่อนจะเตรียมตัวกลับ
ทันใดนั้นก็มีมือคู่หนึ่งโอบกอดหลินอวี่ลั่วจากด้านหลังไว้แน่น แล้วซุกหน้าลงตรงซอกคอของเธอ