กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 177 ดื่มจนเมา
“นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน แล้วฉันก็คิดว่าเราสองคนยังไม่ได้สนิทกันถึงขั้นต้องเล่าทุกอย่างให้กันฟัง”
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หลินอวี่ลั่วก็ตอบกลับด้วยสีหน้าเย็นชาและไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย
แม้เธอจะไม่ได้เกลียดจ้าวเยี่ยนหลิน แต่ถ้าเขายังดึงดันซักไซ้มากมาย เธอก็ไม่เกรงใจเขาเหมือนกัน
เมื่อเห็นท่าทีของหลินอวี่ลั่ว จ้าวเยี่ยนหลินก็หรี่ตาลงทันที รู้สึกราวกับหัวใจกำลังปวดแปลบ
“ก็ได้ งั้นฉันไม่รบกวนเธอแล้ว” จ้าวเยี่ยนหลินตอบอย่างจนปัญญา
ขณะที่เขากำลังจะจากไป โทรศัพท์มือถือของหลินอวี่ลั่วก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาจึงหยุดเดินโดยไม่รู้ตัว
หลินอวี่ลั่วมองหมายเลขบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือแล้วอดลังเลไม่ได้ เพราะรู้ว่าโอวหลานอีกำลังจะพูดอะไร
แต่เสิ่นซือหานก็เหมือนกัน ทั้งที่นัดกันไว้แล้วว่าจะเจอกันตรงประตู เขากลับไม่โผล่มาให้เห็นแม้แต่เงา แถมยังติดต่อไม่ได้อีก