กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 162 ขอโทษแล้ว
เฉินเจี้ยนอวี่หาอาจารย์ที่นำคณะเจออย่างรวดเร็ว ก่อนจะพูดอย่างจริงใจตามที่ซูเจียกำชับไว้ แม้ในใจยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่นี่ก็เป็นวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุดในตอนนี้แล้ว
พอได้ยินเช่นนั้น อาจารย์ที่นำคณะก็พยักหน้าเล็กน้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ขอบใจที่แจ้งเบาะแส แต่เมื่อครู่ทีมกู้ภัยโทรมาแล้ว บอกว่าพบตัวคนหายแล้ว”
“แล้วเธอเป็นยังไงบ้าง? ไม่เป็นไรใช่ไหม?” เฉินเจี้ยนอวี่ยืดตัวถอนหายใจยาว ก่อนจะถามต่อ
แค่หาตัวเธอกลับมาเจอก็นับเป็นเรื่องดีอย่างยิ่งแล้ว ถ้าทุกฝ่ายต่างมีความสุขได้ก็คงดีที่สุด จะได้ไม่มีใครเดือดร้อน
อาจารย์ที่นำคณะขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพูดเสียงขรึมว่า “เธอได้รับบาดเจ็บหลายแห่ง แต่โชคดีที่ไม่ได้เป็นอะไรมาก ทำแผลแล้วก็ไม่มีปัญหา”