กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 160 กลับมาแล้ว
เสิ่นซือหานคิดทบทวนอย่างละเอียดแล้ว รู้สึกว่าปล่อยไว้แบบนี้ก็ไม่ได้ผล คงต้องหาคนมาช่วย
พอได้ยินข้อเสนอนี้ หลินอวี่ลั่วก็รีบพยักหน้า แล้วเห็นด้วยว่า “นายพูดมีเหตุผล งั้นเราไปจุดพักกันก่อน”
ภูเขาลูกนี้มีจุดพักอยู่เป็นระยะ ๆ และมีคนเฝ้าอยู่ที่นั่น จึงค่อนข้างปลอดภัย
หลังเดินทางอยู่หลายนาที ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงจุดหมาย พอจะได้พักสักหน่อย
เสิ่นซือหานรีบโทรหาศูนย์หน่วยกู้ภัย พอมีคนรับสาย เขาก็พูดอย่างจริงจังว่า “สวัสดี ผมคืออาจารย์เสิ่น มีเพื่อนร่วมชั้นชื่อหลิวเซียวเซียวหลงทาง รบกวนช่วยตามหาเธอหน่อย”
ถ้าไม่ใช่เพราะต้องตามหาหลิวเซียวเซียว เขาคงไม่พูดกับใครอย่างสุภาพขนาดนี้
คนที่รับสายได้ยินคำพูดของเสิ่นซือหานก็พลันตึงเครียด เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ต้องให้ความสำคัญอย่างมาก