กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 159 คนหายไป
หลิวเซียวเซียวรับกล่องข้าวมา แล้วกล่าวอย่างสุภาพว่า “ขอบคุณอาจารย์เสิ่น”
พอได้ยินคำพูดนั้น หลินอวี่ลั่วก็อดหัวเราะไม่ได้ แถมยิ่งหัวเราะเสียงก็ยิ่งดังขึ้น
เสียงหัวเราะนี้ทำให้ทั้งสองคนที่อยู่ข้าง ๆ รู้สึกฉงน สายตาเต็มไปด้วยความงุนงง ไม่รู้ว่าหลินอวี่ลั่วกำลังหัวเราะอะไร
“เธอเป็นอะไรไป มีอะไรน่าขำขนาดนั้นหรือ?” เสิ่นซือหานตบหลินอวี่ลั่วเบา ๆ แล้วถามอย่างไม่เข้าใจ
ก็แค่เรียกเขาว่า “อาจารย์เสิ่น” เอง จำเป็นต้องขนาดนั้นเลยหรือ?
หลินอวี่ลั่วค่อย ๆ สงบลง ก่อนอธิบายด้วยท่าทีเคร่งขรึมเป็นการเป็นงานว่า “ไม่มีอะไร ฉันแค่รู้สึกว่าคำเรียกนี้ไม่เข้ากับนายเลยสักนิด”
เธอรู้ว่าเสิ่นซือหานเป็นคนแบบไหน ในความทรงจำของเธอ ท่าทางดุดันของเสิ่นซือหานช่างไม่เข้ากับคำว่าอาจารย์เอาเสียเลย ที่สำคัญที่สุดคือตอนหลิวเซียวเซียวเรียกเขา เธอมีสีหน้าเคารพนบนอบมาก
“อย่าคิดทำลายภาพลักษณ์ของฉันสิ ฉันเป็นอาจารย์ของพวกเธออยู่แล้ว มีปัญหาอะไรหรือ?”