บทที่ 158 ปีนเขา

บทที่ 158 ปีนเขา

【เช้านี้อาจารย์ทุกคนประชุมกัน เดิมทีฉันไปกับพวกเธอไม่ได้ แต่หลังจากพยายามขออนุญาตอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็ได้รับอนุญาตแล้ว ดีใจไหม?】

หลินอวี่ลั่วอ่านข้อความที่เสิ่นซือหานส่งมา ก็อดยิ้มไม่ได้ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข

ตอนแรกเธอคิดว่าเสิ่นซือหานไปกับพวกเขาไม่ได้จริง ๆ ในใจก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ไม่คิดว่าเขาจะจัดการเรื่องนี้เองเรียบร้อยตั้งนานแล้ว

แต่ก็เหมือนกัน เสิ่นซือหานเก่งขนาดนั้น จัดการเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ได้สบายอยู่แล้ว

หลินอวี่ลั่ว：【ดีใจอยู่แล้วสิ มิน่าล่ะวันนั้นนายถึงลากฉันไปซื้อของ ที่แท้วางแผนไว้แล้วนี่เอง ทำไมไม่บอกฉันตั้งแต่แรก?】

ก่อนขึ้นรถเธอยังไม่แน่ใจเลย ถ้ารู้แต่แรกก็ไม่ต้องกังวลขนาดนั้น

ตอนนั้นหลิวเซียวเซียวลืมตาขึ้น เห็นหลินอวี่ลั่วกอดโทรศัพท์มือถือยิ้มอย่างมีความสุข อารมณ์ก็ยิ่งหม่นลง