กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 143 ดื่มกันสักสองสามแก้ว
หลินอวี่ลั่วยิ้มจนดวงตาหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยว พูดอย่างเขินอายว่า “นายเตรียมของพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไร? เว่อร์ไปแล้ว”
ทั้งที่พวกเขาไปกินข้าวด้วยกัน เสิ่นซือหานไม่มีเวลาแต่งห้องเลย หรือเขาคิดไว้ก่อนแล้วว่าเธอจะมา?
ถ้าเป็นอย่างนั้น เสิ่นซือหานก็น่ากลัวเกินไปแล้ว คาดการณ์เรื่องต่าง ๆ ได้ราวกับรู้ล่วงหน้า
“แน่นอนว่าฉันเตรียมไว้ก่อนจะไปหาเธอแล้ว เป็นยังไง? ชอบไหม?” เสิ่นซือหานถามพร้อมรอยยิ้ม
พูดจบก็ยื่นดอกไม้ที่ซ่อนไว้ด้านหลังให้ ฉากตรงหน้านี้โรแมนติกอย่างยิ่ง
หลินอวี่ลั่วมองดอกกุหลาบตรงหน้า ใบหน้าเขินอายจนมีสีแดงระเรื่อ จากนั้นจึงรับมาอย่างทะนุถนอม
“ชอบ แต่ทั้งหมดนี่นายจัดคนเดียวจริง ๆ หรือ? น่าจะใช้เวลานานมากเลย”
ถึงของพวกนี้จะดูหรูหราเกินจำเป็น แทบไม่มีประโยชน์อะไร แต่แค่มองแล้วสบายตาก็เพียงพอแล้ว
ผู้หญิงทุกคนชอบอะไรโรแมนติกแบบนี้อยู่แล้ว จึงลืมเรื่องประโยชน์ใช้สอยไปโดยธรรมชาติ