กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 144 โกงข้อสอบ
เมื่อเห็นแผ่นหลังของหลินอวี่ลั่วที่รีบร้อนเดินจากไป เสิ่นซือหานก็อดยิ้มไม่ได้ สีหน้าเหมือนจนปัญญากับเธอ
หลินอวี่ลั่ววิ่งเหยาะ ๆ กลับมาถึงโรงเรียน พอดีกับจังหวะที่เดินเข้าห้องเรียน ทุกคนต่างนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว
“ทำไมเพิ่งมาป่านนี้ นี่เธอทิ้งฉันไปใช้ชีวิตหวานชื่นของตัวเองอีกแล้ว ไม่เห็นใจกันเลย”
หลิวเซียวเซียวเลิกคิ้วอย่างซุกซน มองหลินอวี่ลั่วด้วยสีหน้าช่างสงสัย อยากรู้ว่าเมื่อคืนเธอไปทำอะไรมา
พอได้ยินแบบนั้น ใบหน้าของหลินอวี่ลั่วก็แดงระเรื่อ เธอตบอีกฝ่ายเบา ๆ แล้วพูดอย่างเขินอาย “ที่ไหนกัน ฉันรักเธอจะตาย อย่าคิดไปเอง”
คำพูดนี้ฟังดูเลี่ยนอยู่บ้าง แต่ก็ช่วยคลายความกระอักกระอ่วนได้เป็นอย่างดี
“ก็ได้ ไม่แกล้งแล้ว แค่ล้อเล่นเอง” หลิวเซียวเซียวหัวเราะพลางตอบ
ตอนนั้นเอง อาจารย์คณิตศาสตร์ก็เดินเข้าห้องเรียนมา ในมือถือกองข้อสอบหนาเตอะ ทุกคนส่งเสียงโอดครวญขึ้นมาทันที