บทที่ 137 ยังตัดสินไม่ได้

บทที่ 137 ยังตัดสินไม่ได้

ได้ยินเช่นนั้น แววตาหลินอวี่ลั่วมีทั้งความตกตะลึงและความสงสาร

เธอไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะโง่ขนาดนี้ แค่คำพูดไม่กี่คำก็ถึงกับลงไม้ลงมือกับคนอื่น จนตัวเองบาดเจ็บขนาดนี้

“ทำไมเธอถึงได้โง่ขนาดนี้? ก็แค่คำพูดไม่กี่คำเอง อยากพูดอะไรก็ปล่อยให้พูดไปสิ ความปลอดภัยของเธอสำคัญกว่าไม่ใช่หรือ?”

หลินอวี่ลั่วขมวดคิ้วแน่น ในใจทั้งซาบซึ้งทั้งสงสาร ไม่รู้จะพูดความรู้สึกออกมาอย่างไรดี

แต่พูดอีกอย่างหนึ่ง ก่อนหน้านี้ซูเจียก็เคยเหน็บแนมเธอต่อหน้าอยู่บ่อย ๆ ถ้าไม่ได้พูดเกินไปจริง ๆ ก็คงไม่ถึงขั้นทนไม่ไหว

“ฉันเข้าใจที่เธอหมายถึง ถ้าเป็นเรื่องอื่นก็ช่างเถอะ แต่เธอกลับเอาเธอกับอาจารย์เสิ่นไปพูดให้เสียหาย แถมยังพูดจาน่าเกลียด ฉันจะทนได้ยังไง”

หลิวเซียวเซียวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองหลินอวี่ลั่วอย่างจริงจัง แล้วรีบตอบ