กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 136 หลิวเซียวเซียวบาดเจ็บ
อีกด้านหนึ่ง เสิ่นซือหานพาหลินอวี่ลั่วออกจากตระกูลหลิน ทั้งคู่ขึ้นรถไปด้วยกัน
“ว่าแต่ จู่ ๆ คุณโผล่มาได้ยังไง?” หลินอวี่ลั่วหันไปถามด้วยความสงสัย
ต้องยอมรับว่าเสิ่นซือหานมาถูกจังหวะพอดี ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่รู้จะตอบอย่างไรต่อแล้ว
ที่สำคัญ ท่าทีของเสิ่นซือหานทำให้เธอแปลกใจมาก ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกปลอดภัยและอุ่นใจขึ้นมา
เสิ่นซือหานเพียงยิ้ม ก่อนตอบอย่างจริงจังว่า “คุณเข้าไปตั้งนานแล้ว ผมเป็นห่วง เลยอยากเข้าไปดู”
เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงร้อนใจนัก ทั้งที่เพิ่งผ่านไปแค่สิบกว่านาที แต่กลับรู้สึกว่ายาวนานเหลือเกิน
พอคิดว่าหลินอวี่ลั่วอาจต้องเผชิญกับคำตำหนิสารพัดจากคนตระกูลหลิน ในใจก็ร้อนรนราวกับมีมดกัด จนไม่อาจสงบลงได้
“ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะไปเจอพวกเขา แถมยังไปด้วยวิธีแบบนี้ แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ผลลัพธ์ก็ถือว่าดี”