บทที่ 134 กลับบ้านกินข้าว

บทที่ 134 กลับบ้านกินข้าว

ไม่นานนัก รถสีดำคันหนึ่งก็จอดตรงหน้าพวกเขา กระจกค่อย ๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มชวนให้รู้สึกกดดันของเสิ่นซือหาน

เมื่อเห็นว่าข้างหลินอวี่ลั่วยังมีผู้ชายอีกคน สีหน้าของเสิ่นซือหานก็มืดครึ้มลงทันที เขาพูดเสียงเข้มว่า “ขึ้นรถ”

แค่สองคำสั้น ๆ แต่กลับเปี่ยมด้วยอำนาจ ทำให้คนรู้สึกประหม่าและถูกกดดันอย่างไม่มีเหตุผล

หลินอวี่ลั่วชะงักอยู่กับที่ ที่จริงเธอไม่ได้คิดจะขึ้นรถของเสิ่นซือหาน แต่ก็ไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร

“อาจารย์เสิ่น ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้ อีกเดี๋ยวรถเมล์ก็มาแล้ว”

ในตอนที่ทั้งคู่ต่างเงียบ จ้าวเยี่ยนหลินก็พลันก้าวออกมา พูดประโยคนี้ขึ้นมาโดยไม่รู้เรื่องอะไร

แน่นอนว่าเขาไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างเสิ่นซือหานกับหลินอวี่ลั่ว จึงไม่รู้เลยว่าคำพูดนี้ฟังเหมือนกำลังประกาศความเป็นเจ้าของ