บทที่ 123 หาไม่เจอ

บทที่ 123 หาไม่เจอ

“พวกเราเห็นกันหมดว่าเธอแซงคิว ยังจะมาเถียงอะไรอีก?”

คนข้าง ๆ ทนดูต่อไม่ไหว รีบก้าวออกมาโต้แย้ง

ยังไงคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ก็มีตั้งมากมาย หลินอวี่เตี๋ยวิ่งมาจากที่ไกลขนาดนั้น ต้องมีคนเห็นเธอแน่ ไม่มีทางปล่อยให้เธอพูดเหลวไหลได้หรอก

พอได้ยินเสียงขัดหู หลินอวี่เตี๋ยก็หน้าเจื่อนขึ้นมาทันที แต่ยังพูดเสียงแข็งว่า “เมื่อกี้เธอยืนอยู่ไกลขนาดนั้น ใครจะไปรู้ว่าเธอกำลังต่อแถวอยู่?”

คนต่อแถวกันเยอะขนาดนี้ ถ้าต้องรอต่อไปเรื่อย ๆ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอถึงเมื่อไร

เพราะอย่างนั้น ไม่ว่าใครจะพูดอะไร ต่อให้ต้องหาเรื่องเถียงกันอยู่ตรงนี้ ก็ยังดีกว่าต้องไปต่อท้ายแถว

ทุกคนไม่คิดเลยว่าคนแซงคิวจะยังทำตัวกร่างได้ขนาดนี้ พากันโมโหและเริ่มต่อว่าเธอ

“เธอไม่มีมารยาทเกินไปแล้ว ทุกคนต่อแถวกันอยู่ เธอมีสิทธิ์อะไรมาแซงคิวแล้วยังทำเหมือนตัวเองถูก?”

“ไร้การอบรมจริง ๆ ไม่รู้ที่บ้านสอนมายังไง!”