กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 122 แซงคิว
“ฉันก็สงสัยเหมือนกัน พวกเธอสองคนกำลังโกหกหรือเปล่า?”
“จดหมายเชิญจะหามาได้ง่าย ๆ ที่ไหน คิดว่าพวกเราโง่หรือไง?”
“...”
คนรอบข้างพากันวิพากษ์วิจารณ์ ส่วนใหญ่ไม่เชื่อว่าหลินอวี่ลั่วจะหาจดหมายเชิญมาได้ จึงพูดเหน็บแนมกันอยู่ข้าง ๆ
หลินอวี่ลั่วทำหน้าเรียบเฉย แล้วพูดอย่างไม่เกรงใจว่า “เถียงกันเรื่องนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ ถึงตอนนั้นฉันจะถ่ายรูปมาให้พวกเธอดูหลาย ๆ รูป นั่นไม่ใช่หลักฐานที่ดีที่สุดหรือไง?”
เธอรู้จักคนพวกนี้ดีเกินไป พวกเขาแค่ไม่อยากเห็นคนอื่นมีชีวิตดีกว่าตัวเอง เลยอิจฉาเท่านั้น
พวกเขาคิดมาตลอดว่าเธอเป็นแค่ยัยหนูบ้านนอก เลยดูถูกเธอจากใจ
แต่เธอจะทำให้ทุกคนรู้ว่าเธอไม่ได้ด้อยกว่าใคร แถมยังมีสิ่งที่พวกเขาไม่มีด้วย!
พอหลินอวี่ลั่วพูดจบ คนอื่นก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อ เมื่อเห็นสีหน้ามั่นใจของเธอ เรื่องนี้คงเป็นความจริง