กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 120 ขอจดหมายเชิญ
ใช้เวลาเดินทางกว่าสิบนาที พวกเขาก็กลับมาถึงบ้านของเสิ่นซือหาน ความรู้สึกคุ้นเคยพลันถาโถมเข้ามา
“ทำไมรู้สึกเหมือนฉันไม่เคยออกไปไหนเลยนะ เหมือนอยู่ที่นี่มาตลอด”
หลินอวี่ลั่วถอดเสื้อคลุมแขวนไว้ที่ราวข้าง ๆ แล้วหยิบแก้วมารินน้ำดื่มอย่างคุ้นเคย
ดูท่าเธอจะคิดว่าที่นี่เป็นบ้านตัวเองไปแล้ว ไม่ได้รู้สึกแปลกที่แปลกทางเลยสักนิด
นี่กลับเป็นเรื่องน่ากลัวอยู่เหมือนกัน เธอกลัวว่าตัวเองจะยิ่งพึ่งพาเสิ่นซือหานจนเคยชินกับการอยู่กับเขา
“ฉันเคยชวนเธอย้ายมาอยู่ด้วย แต่ในเมื่อเธอไม่อยากมา ฉันก็ไม่บังคับหรอก แต่ถ้าเธออยากมาเมื่อไร ที่นี่ก็เปิดต้อนรับเธอเสมอ”
เสิ่นซือหานยิ้ม ดูเหมือนจะพอใจกับสถานการณ์แบบนี้มาก เพราะนั่นแปลว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ใกล้ชิดกันขึ้นเรื่อย ๆ
ได้ยินคำพูดนั้น หลินอวี่ลั่วก็รู้สึกซาบซึ้ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว