กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 106 จินเหมียวเหมียวที่ถูกข่มขู่
ถ้าต้องลงไม้ลงมือกันจริง ๆ ฝีมือของฮวาฮวาคงช่วยอะไรไม่ได้ แต่แค่ใช้ข่มขู่นักเรียนที่ไม่รู้อะไรเลยสักอย่างก็มากพอแล้ว
จินเหมียวเหมียวก็กลัวพวกเธอสามคนอยู่แล้ว พอถูกข่มขู่อีก สีหน้าก็ซีดเผือดทันที เธอมองพวกเธออย่างหวาดผวา พลางถอยหลังไปเรื่อย ๆ จนแผ่นหลังชนกำแพง
“เธอกลัวอะไรกันแน่? เหมือนพวกเราสามคนไม่เคยทำอะไรเธอเลยนะ”
ความหวาดกลัวของจินเหมียวเหมียวทำให้หลินอวี่ลั่วรู้สึกไม่สบอารมณ์ ราวกับตัวเองเป็นปีศาจร้ายที่ใครเห็นก็กลัว
แต่ฟ้าดินเป็นพยาน เธอไม่เคยทำเรื่องผิดมโนธรรม และไม่เคยใช้อำนาจรังแกคนที่อ่อนแอกว่า
จินเหมียวเหมียวกำหมัดแน่น แผ่นหลังแนบกำแพง ราวกับว่าทำแบบนี้แล้วจะรวบรวมความกล้าและมีแรงพูดประโยคต่อไปจนจบ
“หลินอวี่ลั่ว เลิกทำเป็นไม่รู้เรื่องได้แล้ว เธอไม่ต้องทำอะไรเลยก็จริง แต่ถ้าเธอต้องการ เธอจะทำอะไรไม่ได้บ้าง?”
จินเหมียวเหมียวหลับตา พยายามไม่สนใจทุกอิริยาบถของหลินอวี่ลั่ว