บทที่ 105 ความสุขของซ่งซือเหอ

บทที่ 105 ความสุขของซ่งซือเหอ

มนุษย์นี่ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักพอจริง ๆ

“งานเลี้ยงฤดูใบไม้ผลิ ฉันคิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเราอย่างจริงจังมาแล้ว”

ตั้งแต่เห็นสมุดบันทึกเล่มนั้นของสุราเมฆาวสันต์ ซ่งซือเหอก็พบว่าตัวเองแกล้งทำเป็นไม่รู้อะไรไม่ได้อีกแล้ว

อีกอย่าง เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับสุราเมฆาวสันต์จริง ๆ หรือ? ดูท่าคงไม่ใช่ ถ้าเขาไม่สนใจความรู้สึกของเธอเลย แล้วจะแกล้งทำเป็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับฮวาฮวาไปทำไม?

เรื่องนี้คงเหมือนเด็กทะเลาะกัน ทั้งที่ในใจต่างก็มีอีกฝ่ายอยู่ แต่กลับดื้อดึงเชิดหน้าพูดว่า ฉันไม่สนใจเธอหรอก จากนั้นก็พยายามสุดชีวิตเพื่อพิสูจน์ว่าอีกฝ่ายมีตัวเองอยู่ในใจ สุดท้ายต่อให้พิสูจน์ได้จริง ๆ แล้วทำให้เจ็บกันทั้งสองฝ่าย จะมีความหมายอะไร?

ท่าทางจริงจังอย่างที่หาได้ยากของซ่งซือเหอทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่น มือที่กำลังจัดผมให้เขาของสุราเมฆาวสันต์ชะงักไปครู่หนึ่ง