กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 86 ข่าวสะเทือนฟ้า
“พ่อบ้าน อย่ามายืนบ่นจู้จี้อยู่ตรงนี้ได้ไหม คุณรบกวนฉันดูโทรทัศน์”
ขณะพูด หลินอวี่ลั่วก็อดหาวไม่ได้ เมื่อเช้าเธอตื่นแต่เช้าเพื่อทำอาหารเช้า ตอนนี้ทนไม่ไหวมานานแล้ว แต่พอมองนาฬิกาเห็นว่าเพิ่งสี่ทุ่ม เธอก็อยากรออีกหน่อย เผื่อเขาจะโผล่มาก็ได้
“เฮ้อ ถ้าคุณหนูหลินทนไม่ไหวจริง ๆ ก็กลับไปนอนเถอะ”
พ่อบ้านเห็นเธอพยักหน้าอย่างขอไปที ก็ได้แต่จากห้องนั่งเล่นไปอย่างจนใจ เขายังมีธุระของตัวเอง ไม่สามารถอยู่ที่นี่ตลอดเวลาได้
หลังพ่อบ้านจากไป เธอก็เริ่มหาวไม่หยุด เมื่อครู่เธอแค่ฝืนกลั้นไว้ ไม่อยากให้พ่อบ้านหาเหตุผลมาพูดจู้จี้ใส่
เวลาผ่านไปทีละนาที หลินอวี่ลั่วรู้สึกว่าการลืมตากลายเป็นเรื่องยากเย็นขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายเธอก็เอียงหัวแล้วหลับไป
ไม่นานก็มีคนเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น พาความหนาวเย็นยามดึกมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ