บทที่ 87 กลับโรงเรียน

บทที่ 87 กลับโรงเรียน

แต่ก่อนจะลงมือทำอะไร เธอก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้เสียก่อน เธอจำได้ว่าเพราะเสิ่นซือหานหน้าตาหล่อเหลา ต่อให้ภาพลักษณ์ของเขาในโรงเรียนจะเป็นแค่ครูพละที่ฐานะยากจน ก็ยังมีนักเรียนหญิงมากมายชื่นชอบและต้อนรับเขาอยู่ดี

ถึงขั้นมีนักเรียนหญิงหลายคนที่เกลียดวิชาพละมาก ๆ ยอมฝืนใจไปเรียน เพียงเพื่อจะได้เจอเสิ่นซือหานบ่อยขึ้นอีกสักครั้ง

บังเอิญว่าหลินอวี่เตี๋ยก็เป็นหนึ่งในนักเรียนหญิงเหล่านั้น แถมยังคลั่งไคล้เขาไม่แพ้คนตามดารา

มุมปากของหลินอวี่ลั่วยกขึ้น แผนร้ายผุดขึ้นในใจ

ท่าทีที่ผลักไสไม่ให้หลินอวี่ลั่วเข้ามาใกล้ของเธอเปลี่ยนเป็นโอบกอดอีกฝ่ายอย่างกะทันหัน แขนรัดแผ่นหลังแน่นจนหลินอวี่ลั่วไม่มีทางหลุดจากอ้อมแขนได้

“พี่สาวไม่ต้องห่วง ช่วงนี้ฉันอยู่ดีมาก ต้องขอบคุณอาจารย์เสิ่นที่คอยดูแล ฉันไปรบกวนบ้านเขาตั้งหลายวัน รู้สึกเกรงใจจริง ๆ”

เธอพูดเสียงเบามาก เบาจนมีเพียงหลินอวี่เตี๋ยคนเดียวที่ได้ยินว่าเธอพูดอะไร