กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 84 พูดผิดไปแล้ว
หลินอวี่ลั่วชะงักไป เธอไม่เข้าใจอยู่ชั่วขณะว่าเสิ่นซือหานพูดหมายความว่าอย่างไร ครั้นลงจากรถแล้ว เสิ่นซือหานก็ไม่ได้มีท่าทีจะรอเธอแม้แต่น้อย เขามุ่งหน้าไปยังลิฟต์ของลานจอดรถใต้ดินทันที
หลังตรวจร่างกายเสร็จ หลินอวี่ลั่วก็อดไม่ได้ที่จะเป็นฝ่ายชวนเสิ่นซือหานคุย
“เมื่อกี้คุณกำลังปลอบฉันอยู่หรือเปล่า?”
เธอชินกับการถูกเสิ่นซือหานพูดจาเสียดสีใส่มาตลอด จู่ ๆ เขากลับใส่ใจและอ่อนโยนขึ้นมา จึงทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ ก็เหมือนหมั่นโถวที่กินทุกเช้า แม้จะไม่อร่อยแต่ก็ชินกับรสชาตินั้นไปแล้ว จู่ ๆ วันหนึ่งเปลี่ยนเป็นขนมปังปิ้งแสนอร่อยขึ้นมา ก็ยากจะทำใจให้เพลิดเพลินกับมันได้อย่างสบายใจ
เสิ่นซือหานเหลือบมองเธอ แววตาเต็มไปด้วยความระอาและจนใจ เขาแค่เห็นเธออารมณ์ไม่ดีจึงพูดปลอบออกไปตามน้ำเท่านั้น ไม่ได้มีความหมายอื่น
“เธอคิดว่าใช่ก็ใช่”