บทที่ 80 ได้พบพี่สาม

บทที่ 80 ได้พบพี่สาม

เธอไม่รู้เหมือนกันว่าเสิ่นซือหานได้ยินสิ่งที่เธอพูดหรือเปล่า เขาแค่ส่งเสียงไร้ความหมายออกมาเป็นครั้งคราว คล้ายอยากจะสื่ออะไรบางอย่าง แต่เธอฟังไม่เข้าใจสักคำ

หลินอวี่ลั่วไม่ชอบสร้างปัญหา และตอนนี้เสิ่นซือหานก็เห็นได้ชัดว่าเป็นปัญหา เธอเอียงคอมองเขาที่นอนอยู่บนเตียง สติเลือนรางเพราะถูกไข้ทรมาน ก่อนจะหันหลังเดินออกไป

เพราะเสิ่นซือหานไม่ชอบให้คนนอกมาอยู่ต่อหน้าเขา ชั้น 2 ของบ้านพักจึงมีเพียงเสิ่นซือหานกับหลินอวี่ลั่วเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นไป คนอื่นห้ามขึ้น

ปกติไม่มีใครคิดว่ากฎนี้มีปัญหาอะไร แต่ตอนนี้กลับทำให้เธอลำบากใจ

บนทางเดินชั้น 2 หญิงสาวร่างบอบบางกัดฟันลากผู้ชายที่ตัวใหญ่กว่าแต่หมดสติไม่รู้สึกตัวไปอย่างทุลักทุเล เหงื่อซึมที่หน้าผากและปลายจมูก ลมหายใจถี่ แขนก็ล้าแทบแย่

“พี่เสิ่น พอหายแล้วอย่าลืมขอบคุณฉันด้วย”