บทที่ 79 เขาป่วยแล้ว

บทที่ 79 เขาป่วยแล้ว

เสิ่นซือหานมองประตูห้องรับรองแขกที่ปิดต่อหน้าต่อตาอย่างเย็นชา ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดหมายเลขหนึ่ง

อีกฝ่ายรับสายอย่างรวดเร็ว “ลูกพี่ ไม่ใช่ว่ากลับบ้านไปแล้วเหรอ มีอะไรจะสั่งหรือเปล่า”

ซ่งซือเหอถือโทรศัพท์มือถือไว้ข้างหนึ่ง หัวเราะคุยกับเสิ่นซือหานอย่างอารมณ์ดี ส่วนมืออีกข้างถือกระบอง หลับตาข้างหนึ่งแล้วเล็งไปยังคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า

คนนั้นสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ผมยาวเปรอะดินเต็มไปหมด พันกันยุ่งเหยิงจนบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง แม้ผิวจะเป็นด่างกระดำกระด่าง แต่ก็พอมองเห็นผิวเดิมที่ขาวเนียนตึงกระชับได้ราง ๆ

เธอมองซ่งซือเหอที่ยืนอยู่ตรงหน้า สะอื้นไห้ไม่หยุด แต่เพราะมีของยัดปากอยู่ จึงทำได้แค่ส่งเสียงที่ฟังไม่ได้ศัพท์

เธอรู้ดีว่าต่อจากนี้จะต้องเจอกับอะไร เพราะภาพแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่ามานับครั้งไม่ถ้วนในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ยิ่งรู้ว่ากำลังจะเจออะไร เธอก็ยิ่งหวาดกลัว