กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 81 ข่าว
จู่ ๆ พื้นใต้เท้าก็หายวับไป เขายังไม่ทันตั้งตัวก็ไถลลงใต้ดินไปพร้อมกับทรายเหลืองที่ไหลริน เขายื่นมือออกไปคว้าอะไรสักอย่างเพื่อชะลอความเร็ว แต่กลับได้ทรายมาเต็มมือ
ความสิ้นหวังแผ่ซ่านในใจ เขาเงยหน้ามองดวงอาทิตย์แผดเผาบนท้องฟ้า พลันเกิดความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ขึ้นมา ทำไมเขาต้องมาตายที่นี่ด้วย ชีวิตของเขาจะจบหรือไม่จบก็ต้องให้เขาเป็นคนตัดสิน!
“แค่ก ๆ แค่ก ๆ”
เสิ่นซือหานลืมตาโพลง แสงจ้าจากหลอดไฟบนเพดานทำให้เขาแยกไม่ออกว่าเป็นแสงอาทิตย์หรือแสงไฟ จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงผ้าห่มที่คุ้นเคยใต้ตัว จึงรู้ว่าตอนนี้อยู่ในโลกความจริง ส่วนทะเลทรายที่เกือบคร่าชีวิตเขาเป็นเพียงภาพในความฝัน
ถึงอย่างนั้น เสิ่นซือหานก็ยังรู้สึกว่าความกระหายและความร้อนระอุจากการเดินอยู่ในทะเลทรายตามมาถึงโลกจริง ลำคอเหมือนถูกไฟเผา แค่หายใจก็เจ็บแปลบไปหมด ทั้งตัวก็รู้สึกเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว