บทที่ 154: เสิ่นชิงเยี่ยนจากไป หลินอี้เป็นไข้

บทที่ 154: เสิ่นชิงเยี่ยนจากไป หลินอี้เป็นไข้

แต่เช้าตรู่ ซูเสี่ยวโหรวก็วิ่งออกมาจากบ้านไม้ของเสิ่นชิงเยี่ยนพร้อมตะโกนลั่นว่า “ช่วยด้วย!!! พี่สาวเสิ่นหายตัวไป!! พี่สาวเสิ่นหายตัวไปแล้ว!!!”

เซี่ยเจี้ยนหว่านกับลี่ชิงชิงเปิดประตูออกมาด้วยสีหน้างุนงง

ลี่ชิงชิงขยี้ตา เธอยังไม่ได้เปลี่ยนชุดว่ายน้ำด้วยซ้ำ ก่อนจะหาวออกมา “บางทีเธออาจไปกินอาหารเช้าก็ได้…”

“ไม่ใช่นะ ไม่ใช่!!” ซูเสี่ยวโหรวร้อนใจมาก เธอมองทั้งสองคนแล้วกลืนน้ำลาย “รุ่นพี่ทั้งสอง…เมื่อคืนพวกเธอคงไม่ได้ดื่มหนักจนเอาพี่สาวเสิ่นโยนลงทะเลไปหรอกใช่ไหม?”

ความคิดนี้ออกจะกล้ามาก แต่ซูเสี่ยวโหรวรู้สึกว่ามีคนหนึ่งทำเรื่องแบบนั้นได้จริงๆ