บทที่ 153: หยดน้ำตาหยดหนึ่งในทะเล

บทที่ 153: หยดน้ำตาหยดหนึ่งในทะเล

“ตอนเด็ก ๆ นายเคยจมน้ำใช่ไหม” หลินอี้ถาม

“อืม…”

เสิ่นชิงเยี่ยนพยักหน้า มือกวนน้ำทะเลไปมาไม่หยุด ตอนนี้เธอดูราวกับเด็กไร้เดียงสาที่เพิ่งเห็นทะเลเป็นครั้งแรก

มีแต่คนที่เคยจมน้ำตอนเด็กเท่านั้น ถึงจะเกิดความรู้สึกต่อต้านทะเล แม่น้ำ หรืออะไรทำนองนั้นขึ้นมาในใจ

หลินอี้ใช้มือข้างหนึ่งประคองแขนเธอ เงยหน้ามองแสงจันทร์ แล้วเอ่ยเสียงเบา “จริง ๆ ตอนเด็กฉันก็เคยจมน้ำเหมือนกัน”

ร่างของเสิ่นชิงเยี่ยนสั่นสะท้าน เธอเงยหน้ามองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ