บทที่ 155: มาทีละคน มีให้ทุกคน

บทที่ 155: มาทีละคน มีให้ทุกคน

“ป้อนยาแล้ว ตอนนี้...ตอนนี้ต้องทำอะไรต่อเหรอ?”

ซูเสี่ยวโหรวยืนเหม่ออยู่ข้างปลายเตียง มองหลินอี้ด้วยสีหน้ากังวล

ถ้ารุ่นพี่เป็นไข้ต่อเนื่องหลายวัน แบบนั้นหลังจากนี้เขาก็ไม่มีโอกาสได้สัมผัสบรรยากาศของเกาะทะเลเลยน่ะสิ!

“พวกเธอออกไปก่อน”

เซี่ยเจี้ยนหว่านเอ่ยเสียงเบา

“ออกไปเหรอ? แล้วเธอจะทำอะไร?”

ลี่ชิงชิงเท้าเอว จ้องเซี่ยเจี้ยนหว่านเขม็ง

ยัยนี่คงไม่คิดจะฉวยโอกาสตอนหลินอี้ป่วยทำอะไรหรอกนะ? ไม่ได้ ต้องจับตาดูไว้!

ซูเสี่ยวโหรวเองก็มองไปด้วยความอยากรู้ แต่สายตากลับหลบเลี่ยง