บทที่ 152: ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอ

บทที่ 152: ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอ

ลมทะเลพัดหวีดหวิวเข้ามา หลินอี้ยืนลำบากใจอยู่หน้ากระท่อมไม้หลังเล็กทั้งห้าหลัง

ถ้าปล่อยลี่ชิงชิงไว้ข้างนอก ใครจะไปรู้ว่าเธอจะกลิ้งตกทะเลไปเองหรือเปล่า

ถ้าตกลงไปจริงๆ แล้วจะไปหาเจอได้ที่ไหนกัน?

หลินอี้สูดหายใจเข้าลึกๆ คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะประคองลี่ชิงชิงเข้าไปในกระท่อมพร้อมกับเซี่ยเจี้ยนหว่าน

หน้าคนเตียงสีขาว หลินอี้ค่อยๆ วางเซี่ยเจี้ยนหว่านลง อีกมือยังคงประคองลี่ชิงชิงไว้ไม่ให้ล้ม

ทันทีที่หลินอี้วางเธอลง มือขาวผ่องก็พลันคว้าตัวเขาไว้ เซี่ยเจี้ยนหว่านมองด้วยแววตาพร่ามัว “อาอี้...อยู่เป็นเพื่อนฉัน...”