บทที่ 151: พี่หลินจ๋า ขอกอดๆหน่อย

บทที่ 151: พี่หลินจ๋า ขอกอดๆหน่อย

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง เหลือเพียงเส้นขอบฟ้าสีแดงจางๆ อยู่ไกลสุดสายตา

บนชายหาด ไฟทุกดวงถูกเปิดจนสว่างหมดแล้ว ที่โต๊ะกลมตัวหนึ่ง ซูเสี่ยวโหรวไม่รู้ไปหาเหล้านอกมาจากไหนตั้งหลายขวด ตอนนี้เธอกำลังดูโทรศัพท์ไปพลาง ผสมน้ำผลไม้ลึกลับอะไรสักอย่างไปพลาง

เธอใช้แก้วใบใหญ่คนอยู่นาน ก่อนจะได้ค็อกเทลสีส้มกับสีน้ำเงินที่ไหลมาบรรจบกันอยู่ในแก้ว

ซูเสี่ยวโหรวหยุดมืออย่างพอใจ จากนั้นก็มองขวดเหล้าเปล่าข้างตัวแล้ววางไว้ด้านข้างตามสบาย

“แก้วนี้ชื่อว่า ‘อัสดง’!” ซูเสี่ยวโหรวพูดอย่างพอใจ

ตอนนั้นเอง หลินอี้ยกจานปูผัดเผ็ดที่ยังมีไอร้อนกรุ่นมาวางบนโต๊ะกลม “เตรียมกินข้าวกันได้แล้ว”