กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 86: อาหราน นายไม่ใช่คนธรรมดาเหรอ?
“รุ่นพี่...รุ่นพี่ งั้นฉันกลับมหาวิทยาลัยก่อนนะ?”
ซูเสี่ยวโหรวยืนอยู่ข้างประตูฝั่งคนขับ ใบหน้าแดงระเรื่อ ดวงตาหลบวูบไปมา
“อืม บ๊ายบาย ไว้เจอกัน” หลินอี้ยิ้ม
“รุ่นพี่...” ซูเสี่ยวโหรวกะพริบตาถี่ๆ มือเล็กตบต้นขาด้านข้างเบาๆ อย่างประหม่า “งั้น...เราจะเจอกันอีกเมื่อไหร่เหรอ?”
หลินอี้ “?”
โดยทั่วไปคำพูดแบบนี้ก็เป็นเพียงคำพูดตามมารยาท แต่พอเธอพูดออกมา กลับกลายเป็นว่าตัวเขาเองตอบไม่ได้เสียอย่างนั้น...
“จริงสิ! รุ่นพี่ แมว! เจ้าแมวเป็นยังไงบ้าง?” ซูเสี่ยวโหรวรีบเปลี่ยนเรื่อง ราวกับรู้ว่าหลินอี้ตอบคำถามเมื่อครู่ได้ลำบาก
“สบายดี กินอะไรก็อร่อยไปหมด”
“งั้นฉันก็สบายใจแล้ว” ซูเสี่ยวโหรวพยักหน้าเบาๆ