เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หงเหยียนและเสี่ยวหงแทบไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน ทั้งที่พวกนางอาศัยอยู่ในกรมการค้าทางทะเลแท้ๆ แต่เฉาจี๋เสียงก็เคยเห็นพวกนางเพียงแวบเดียวจากระยะไกล ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทารกอ้วนจ้ำม่ำในอ้อมแขนของพวกนางเลย
เฉาจี๋เสียงชอบเด็กมาก ยิ่งเด็กคนนี้หน้าตาขาวผ่องอ้วนท้วน ดูเฉลียวฉลาดมีแวว เขาจึงอดถามไม่ได้ว่า “เด็กคนนี้คือ?”
“อ้อ นี่คือเด็กที่พวกเรารับเลี้ยงไว้ มีนามว่าปังฉุย”
เฉาจี๋เสียง “รับเลี้ยงหรือ?”
พานอวิ๋นพยักหน้า “ท่านเฉาก็รู้ว่าระยะนี้เจียงหนานมีภัยพิบัติมาก ทั้งภัยพิบัติธรรมชาติและภัยจากมนุษย์ เด็กกำพร้ามีเกลื่อนกลาด เด็กคนนี้พ่อแม่ตายหมด ครอบครัวก็ไม่เหลือแล้ว ข้าเห็นว่าน่าสงสาร จึงรับเขาไว้แทนศิษย์พี่ของข้า”
ตุ๊กตาโสมผู้มีชื่อเล่นว่าปังฉุยและมีชื่อทางการว่าโสมยิงฟันซี่เล็กเหมือนเมล็ดข้าวฟ่างให้เฉาจี๋เสียง พลางหัวเราะอย่างร่าเริง
สายตามองข้ามเฉาจี๋เสียงไปจับจ้องกับข้าวบนโต๊ะจนน้ำลายสอ
เฉาจี๋เสียงมองดูแล้วเอ็นดูจับใจ อดกล่าวไม่ได้ว่า “นักพรตพาน ตัวท่านเองก็ยังเป็นเด็กอยู่เลย จะเลี้ยงเด็กได้ดีหรือ มิสู้ยกเด็กคนนี้ให้ข้า...”
“นั่นย่อมไม่ได้ เด็กคนนี้ยอมรับข้าเป็นแม่แล้ว วันหนึ่งเป็นแม่ ตลอดชีวิตก็คือแม่ ปังฉุย เรียกแม่สิ!”
ปังฉุยส่งเสียงเรียกอย่างก้องกังวานว่า “แม่!”