เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หัวหน้าโจรสลัดทะเลหันไปมองเฉินเหวิน แล้วเอ่ยเสียงค่อย “นักพรตพาน หากพวกเราไปแคว้นญี่ปุ่นแล้วกลับมา ก็ไม่นับเป็นโจรสลัดทะเลแล้วใช่หรือไม่”
พานอวิ๋นหันไปมองเฉินเหวิน
เฉินเหวินถอยหลังไปหลายก้าว แหงนหน้ามองท้องฟ้า ประหนึ่งว่าท้องฟ้านั้นช่างน่ามองยิ่งนัก
พานอวิ๋นพยักหน้าให้หัวหน้าโจรสลัดทะเล “วันหน้าเมื่อยกเลิกข้อห้ามออกทะเล พวกเจ้านั่งเรือของข้ากลับมา ก็ถือเป็นราษฎรดีแล้ว”
ดวงตาของพวกโจรสลัดทะเลเป็นประกายวาบ
“ทว่าความผิดทางสถานะอาจลบล้างได้ แต่บาปในใจจะยังคงติดตามพวกเจ้าไปตลอด อย่าได้ลืมความชั่วช้าที่เคยก่อไว้ จงสำนึกผิดอย่างจริงใจเสีย”
พวกโจรสลัดทะเลต่างขานรับ
ย่อมมีทั้งพวกที่ยอมไปบุกเบิกสร้างเนื้อสร้างตัวที่แคว้นญี่ปุ่น และพวกที่ดื้อดึงไม่ยอมกลับใจ ปักหลักอยู่บนเกาะเพื่อดักปล้นเรือที่สัญจรผ่านไปมา
ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยของเรือบรรทุกสินค้าในวันข้างหน้า พานอวิ๋นจึงช่วยเฉินเหวินกวาดล้างพวกมันเสีย