กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พานอวิ๋นถอนหายใจโล่งอก “ทำเอาข้าตกใจหมด นึกว่าเจ้าเป็นคนของหวังเจิ้นที่สอดแนมอยู่ข้างกายเฉาจี๋เสียงเสียอีก”
ขันทีในตำหนักแข้งขาอ่อนยวบ แทบจะคุกเข่าลงต่อหน้าพานอวิ๋น นี่เป็นคำที่พูดต่อหน้าผู้คนได้ด้วยหรือ
ทว่าพานอวิ๋นกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย โบกมือให้เขาพลางกล่าวว่า “ไปเถิด นำทาง”
เมี่ยวเจิน “อาจารย์อาน้อย พวกเราก็ไปด้วยหรือเจ้าคะ”
ฟ้าใกล้ค่ำแล้ว อาจารย์อาน้อยดูอย่างไรก็ไม่อยากพักที่โรงเตี๊ยมผิงอัน พวกเขาต้องไปหาที่พักมิใช่หรือ
พานอวิ๋นโบกมือกล่าวว่า “ไปสิ ท่านเฉาเชื้อเชิญ พวกเจ้าก็มาถึงกันหมดแล้ว จะไม่ไปคารวะได้อย่างไร”
พานอวิ๋นยกมือป้องปากกระซิบเสียงเบา “ช่วงนี้รายจ่ายเยอะ ประหยัดได้นิดหน่อยก็ยังดี”
เมี่ยวเจินเข้าใจแล้ว พวกเขาไม่ต้องไปหาที่พักแล้ว