เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางหลิวเจินมองดูนางด้วยสีหน้าจนปัญญา รอจนพานอวิ๋นจากไปแล้ว เขาจึงส่ายหัวยิ้มๆ พลางปิดตำราลง
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้น เงาร่างหนึ่งก้าวลงมาจากบันได มายืนนิ่งเงียบอยู่ด้านหลังเขา
จางหลิวเจินไม่แม้แต่จะหันศีรษะกลับไป ยื่นตำราไปข้างหลัง “นำตำราเล่มนี้ไปส่งที่พระราชวัง นอบน้อมมอบให้ท่านบรรพชนก่อตั้งแทนข้า”
หลินจิ้งเล่อรับมา เอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ท่านบรรพชนก่อตั้งไม่ข้องแวะเรื่องราวของตระกูลจางนานแล้ว ใจจดจ่ออยู่เพียงการเฝ้าพระราชวัง หลายปีมานี้ยิ่งเป็นหนักหนา เขาจะช่วยอะไรพวกเราได้”
จางหลิวเจิน “เขาไม่จำเป็นต้องช่วยอะไรพวกเรา เพียงไม่เอ่ยวาจาใด ไม่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับพวกเราก็พอแล้ว”
หลินจิ้งเล่อจึงเก็บตำราให้เรียบร้อย นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “พานอวิ๋นเป็นดาบที่ใช้การได้ดียิ่งเล่มหนึ่ง ท่านไม่ควรปฏิเสธการสวามิภักดิ์ของนาง”
“สวามิภักดิ์รึ” จางหลิวเจินเยาะเสียงหนึ่ง “เจ้าคิดว่านางกำลังสวามิภักดิ์ข้าหรือ”
เขาส่ายหน้าเอ่ยว่า “นางไม่ใช่ดาบ นางต้องการร่วมมือกับข้า อนาคตของภูเขาไตรวิสุทธิ์อยู่บนตัวนาง”
“เช่นนั้นมิยิ่งดีหรอกหรือ” หลินจิ้งเล่อกล่าว “ข้อต่อรองในมือพวกเรามีมากขึ้นแล้ว”
จางหลิวเจินทอดถอนใจ หลุบตามองกลางฝ่ามือที่แบออก “มรดกของจวนเทียนซือไม่เหมือนกับราชวงศ์ กระทั่งต่างจากขงจื๊อฝ่ายเหนือด้วยซ้ำ”