เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พานอวิ๋น “กับข้าไม่ต้องทำเช่นนี้หรอก ใต้เท้าเฉาเชิญข้ามา มีสิ่งใดก็โปรดกล่าวมาตรงๆ เถิด ดังเช่นที่ท่านเอ่ย ไม่ว่าคนหรือสินค้า หากจะออกทะเลล้วนต้องผ่านกรมการค้าทางทะเล แม้ตอนนี้ข้ายังมิได้ใช้ ต่อไปหลานศิษย์ของมหาปรมาจารย์ของข้าก็ต้องใช้อยู่ดี ข้าเองก็ไม่อยากทำการค้าให้เสียน้ำใจกับใต้เท้าเฉา ทว่า พานอวิ๋นผู้นี้ก็มิใช่คนที่จะยอมให้ผู้ใดมารังแกเอาได้ง่ายๆ เช่นกัน”
นางกวาดสายตามองเฉาจี๋เสียงขึ้นลงรอบหนึ่งแล้วเอ่ย “ยังดีที่ข้าเคยพบใต้เท้าเฉา รู้จักนิสัยใจคอของใต้เท้าเฉาดี หากเทียบเรื่องความประพฤติ ท่านเหนือกว่าเจ้าหวังเจิ้นผู้นั้นมิใช่เพียงนิดหน่อย ด้วยเหตุนี้ข้าจึงยินดีพาคนในสายสำนักมาเจรจากับท่าน”
เฉาจี๋เสียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ย “ข้าได้ยินมาว่าเรือสามลำของนักพรตพานจวนจะออกเดินทางไปยังแคว้นญี่ปุ่นแล้ว ทางศาลาว่าการกองทัพเรือกับศาลาว่าการเจ้าเมืองครานี้จะส่งคนไปเท่าใดหรือ”