เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พานอวิ๋นทำสีหน้ามึนงง “เวลาทั้งหมดมีเพียงแค่ห้าปี ข้ายังจะหวังเรียนรู้อะไรให้พิสดารพันลึกได้อีกหรือ นี่ก็แค่เรียนรู้ความรู้วิชามรรคขั้นพื้นฐานมิใช่หรือ อาจารย์นำเข้าสู่ประตู การบำเพ็ญเพียรขึ้นอยู่กับตัวบุคคล จากนี้ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของตนเองแล้ว อีกทั้งสำนักเต๋าถ่ายทอดธรรม ธรรมไม่พ้นหกหู...”
พานอวิ๋นส่ายหัวไปมาเตรียมจะอวดภูมิความรู้ ครั้นเห็นจางหลิวเจินทำหน้างงงัน นางก็หยุดส่ายหัวแล้วเบิกตากว้าง “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านคงไม่คิดกระมังว่าคนทั้งหมดบนโลกนี้ควรจะต้องเป็นเหมือนพวกเรา หนึ่งปีเปลี่ยนไปหนึ่งแบบ ห้าปีก็เรียนรู้วิชามรรคอันประณีตลึกซึ้งได้แล้วกระมัง”
จางหลิวเจิน “...”
พานอวิ๋นเอ่ยเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดีอย่างยิ่ง “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับ บนโลกนี้มีคนฉลาด ก็ย่อมมีคนที่มีพรสวรรค์ธรรมดาทั่วไป บนโลกนี้คนที่เป็นเหมือนพวกเราจะมีได้สักกี่คนกัน พวกเราจะไปเรียกร้องเข้มงวดกับนักศึกษาเกินไปไม่ได้ ยิ่งไม่อาจไปเรียกร้องเข้มงวดกับครูและตำหนักศึกษาได้...”
“พอแล้ว พอแล้ว” จางหลิวเจินได้สติกลับมาจึงนวดหน้าผากพลางกล่าว “มิใช่ปัญหาเหล่านี้ เจ้าอย่าได้ขยายความไปไกลเลย”
เขาชะงักไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “สิ่งของที่เจ้าแลกเปลี่ยนมาจากมือท่านพ่อของข้า คือวิชาเวทระดับสูงสุดลึกซึ้งที่สุดที่เจ้าจะสามารถสัมผัสได้ในตำหนักศึกษาแล้ว”
พานอวิ๋นพลันเงียบสงบลง