เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พานอวิ๋นเงยหน้ามองภาพจิตรกรรมฝาผนังบนกำแพง พลางแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “จางเจินเหรินยอมลงแรงอย่างยิ่งยวดจริงๆ และข้าเองก็เป็นอัจฉริยะจริงๆ นั่นแหละ ทว่าข้าก็มีมโนสำนึกรู้กำลังตนเอง การที่เขายอมปกป้องข้าสุดกำลังตั้งแต่ตอนที่ข้ายังเป็นเพียงโหวขั้นที่หนึ่ง ซ้ำยังอาจล่วงเกินฮ่องเต้ได้เช่นนี้ ย่อมมิใช่เพราะพรสวรรค์และความสามารถของข้าทั้งหมดเป็นแน่
ภาพจิตรกรรมฝาผนังภาพนี้ก็ปรากฏขึ้นมาได้ประจวบเหมาะยิ่งนัก ดูจากร่องรอยเหล่านี้ เห็นได้ชัดว่ายังไม่เกินหนึ่งปี ร่องรอยยังใหม่อยู่เลย”
เซวียเสาเงยหน้ามองภาพจิตรกรรมฝาผนังโดยมิเอ่ยวาจา
พานอวิ๋นหันมองเขา ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เจ้าลองทายดู ภาพนี้เขาวาดให้ข้าดู หรือวาดให้เจ้าดู หรือว่าวาดให้ศิษย์คนอื่นๆ ดูกันแน่”
เซวียเสาครุ่นคิด “ครั้งแรกที่ข้ามาผาครุ่นคิดความผิด ปู่ทวดสายรองส่งข้าเข้ามา เพราะข้างในนี้เคยกักขังศิษย์รุ่นแล้วรุ่นเล่าของจวนเทียนซือ ตำนานเล่าว่า เริ่มแรกผาครุ่นคิดความผิดมีชื่อว่าผาซือเต้า เป็นสถานที่ปิดด่านของศิษย์จวนเทียนซือ ภายหลังจึงแปรเปลี่ยนเป็นสถานที่ขังสำนึกตนทบทวนความผิดของศิษย์ที่กระทำผิด
ในนี้มีวิชาจิตและความรู้ความเข้าใจในการบำเพ็ญที่ศิษย์รุ่นก่อนๆ หลงเหลือไว้มากมาย ทว่าก็มีถ้อยคำตัดพ้อเคียดแค้นอยู่ไม่น้อย ก่อนมาปู่ทวดสายรองเคยกำชับไว้ว่า สิ่งต่างๆ บนผนัง ให้ดูเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับการบำเพ็ญเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นไม่ดู ไม่เชื่อ ไม่เก็บมาผูกใจเจ็บทั้งสิ้น”