เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันรุ่งขึ้น พานอวิ๋นไปยังอีกฟากหนึ่งของภูเขาไตรวิสุทธิ์เพื่อส่งคน
ซ่งต้าหลินพาสหายหกร้อยกว่าคนหลบซ่อนตัวอยู่ในถ้ำ
บางคนกลับบ้านไปเที่ยวหนึ่ง บางคนกลับมุ่งหน้าไปทางบ้าน ทว่าเมื่อรู้สึกได้ว่าไม่มีผู้ใดจับตามองพวกตนแล้วจึงแอบย้อนกลับมา สองวันนี้เอาแต่หลบซ่อนตัวอยู่ในถ้ำมาโดยตลอด
ผู้ดูแลกิจการของหวังชงก็มาถึงแล้วเช่นกัน
เขาแซ่ติง เคยติดตามหวังชงเดินทางค้าขายอยู่หลายปี ปลายปีก่อนถูกทิ้งไว้ให้ดูแลจัดการร้านขายของชำแห่งหนึ่งในจวนกว่างซิ่นโดยเฉพาะ
แต่ละเดือนทำกำไรได้ยี่สิบกว่าตำลึง ปีหนึ่งสามารถทำเงินให้หวังชงได้ถึงสองร้อยกว่าตำลึงเงิน
เงินในมือเขามีไม่มาก อย่าว่าแต่ซื้อสินค้าเลย ลำพังแค่ส่งคนมากมายถึงเพียงนี้ไปยังเฉวียนโจวก็เป็นค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่แล้ว
พานอวิ๋นมองไปยังเมี่ยวเจิน
เมี่ยวเจินจึงยกหีบใบหนึ่งเข้ามาพร้อมกับเถาเหยียนไป๋ เมื่อเปิดออก ด้านในคือก้อนเงินแท่งที่เรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
ผู้ดูแลติงและซ่งต้าหลินเบิกตากว้างพร้อมกัน