กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในหมู่บ้านครึกครื้นอยู่ค่อนคืน แม้สุราเมาดอกท้อจะถูกผสมเจือจางแล้ว ทว่าฤทธิ์ตกค้างยังคงรุนแรงยิ่งนัก ท่านในหมู่บ้านไม่น้อยสุดท้ายต่างพากันเมามาย
พวกเขาดึงมือหวังเสี่ยวจิ่งพลางร้องไห้กล่าว “เรื่องนี้ไม่โทษเจ้าหรอก อาเฉรองเจ้าจากไปเช่นนี้ พวกเราเองก็เสียใจยิ่งนัก พวกเจ้ายังถูกขังอยู่ในเหมืองเงิน ล้วนเป็นเพราะถูกบีบคั้นจนไร้หนทาง เพียงแต่วันหน้าอย่าได้ทำเรื่องเช่นนี้อีกเลย”
แล้วก็ดึงมือพานอวิ๋นพลางร่ำไห้ครวญคราง “เสี่ยวอวิ๋น ต้องขอบใจเจ้ากับเทพภูเขาจริงๆ หากมิเช่นนั้นพวกเราคงต้องตายอยู่ในคุกแล้ว เจ้าเฒ่าแซ่อู๋นั่นยังคิดจะขายลูกสาวข้าไปเป็นอนุภรรยาให้ผู้อื่น ฝันไปเถิด ลูกสาวตระกูลหวังของพวกเรา ต่อให้ตายก็ไม่ยอมเป็นอนุภรรยาหรอก!”