กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวังเฟ่ยอิ่นตรวจชีพจรให้พวกเขา ส่วนเมี่ยวเจินก็ยกโจ๊กหนึ่งหม้อกับซาลาเปาหนึ่งกะละมังขึ้นมา
“ไม่มีปัญหาใหญ่อะไร” หวังเฟ่ยอิ่นยิ้มกล่าว “กินให้อิ่มนอนให้หลับ ดื่มสมุนไพรอีกสองเทียบ วางเรื่องกังวลลงบ้าง ร่างกายก็หายดีแล้ว”
ผู้เฒ่าหวังชักมือกลับ รับโจ๊กที่พานอวิ๋นยื่นส่งมา ได้แต่ประคองไว้ในมือยังไม่ดื่ม “เสี่ยวจิ่ง เป็นอย่างไรบ้าง”
หวังเฟ่ยอิ่นหันไปมองพานอวิ๋น
พานอวิ๋นกล่าวว่า “เขาสบายดี เพียงแต่คิดถึงพวกท่าน”
ผู้เฒ่าหวังทอดถอนใจคำหนึ่ง “เสี่ยวอวิ๋นเอ๋ย เจ้าช่วยข้าส่งน้องหญิงไปให้เขา ให้เขาหนีไปเถิด ยิ่งไกลเท่าใดยิ่งดี ไม่ต้องคิดถึงพวกเราแล้ว”
พานอวิ๋นกล่าวว่า “นายอำเภอปล่อยพวกท่านแล้ว ขอเพียงพวกเขายอมจำนน ทุกอย่างย่อมไม่เป็นไร”