เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไฉ่เซิ่งวิ่งหน้าตาตื่นเต้นออกจากศาลาว่าการอำเภอ ตรงดิ่งไปยังศาลเจ้าที่ดินเพื่อจะปล่อยตัวครอบครัวของหวังเสี่ยวจิ่ง
บรรดามือปราบศาลาว่าการที่เฝ้ายามก็เพิ่งตื่นได้ไม่นาน ต่างตามหลังไฉ่เซิ่งไปเปิดรั้วกั้นด้วยสีหน้างุนงง แล้วดึงตัวคนทั้งห้าของตระกูลหวังออกไปนอกศาลเจ้าที่ดิน
ไฉ่เซิ่งมาปล่อยคนด้วยตนเอง มือปราบศาลาว่าการมิได้คิดว่ามีปัญหา ทว่าหลังจากปล่อยคนไปแล้วกลับรู้สึกไม่ชอบมาพากลขึ้นมาลางๆ จึงให้คนไปแจ้งอาจารย์ปู่อู๋ทันที
แต่ไฉ่เซิ่งยังคงอยู่ในความตื่นเต้น ดึงแขนของผู้เฒ่าหวังพลางเอ่ยว่า “ไป พวกเราไปพบหวังเสี่ยวจิ่งด้วยกัน พวกเจ้าต้องบอกกับเขา ว่าเขาจะก่อความวุ่นวายอีกไม่ได้แล้ว”
ผู้เฒ่าหวังหน้าถอดสี นึกว่าพวกตนจะถูกนำตัวไปข่มขู่หวังเสี่ยวจิ่ง กำลังคิดจะปฏิเสธ ก็เหลือบไปเห็นคนผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงหัวมุมถนนพอดี