เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อวี๋เชียนครุ่นคิด “ข้าเดินทางตลอดสาย ผู้ประสบภัยแต่ละอำเภอต่างบอกว่าธัญพืชของพวกเขาล้วนเป็นนักพรตพานอวิ๋นแห่งภูเขาไตรวิสุทธิ์บริจาคให้ ภูเขาไตรวิสุทธิ์มั่งคั่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ”
“มั่งคั่งอันใดกัน ภูเขาไตรวิสุทธิ์ยากจนยิ่งนัก” ผู้เฒ่าเอ่ย “เจ้าอารามหวัง ตัวผลาญสมบัติขึ้นชื่อลือชาของอำเภออวี้ซานพวกเรา แต่ก่อนตระกูลเขามั่งคั่งมากจริง ทว่าเพื่อสร้างอารามไตรวิสุทธิ์ กลับผลาญทรัพย์สินครอบครัวจนหมดเกลี้ยง ภายหลังยังต้องอาศัยลูกชายคอยเลี้ยงดู”
อวี๋เชียน “เช่นนั้นพวกเขาเอาธัญพืชและสมุนไพรมากมายเพียงนี้มาจากที่ใด”
“อารามไตรวิสุทธิ์ไม่มีเงิน แต่ผู้ดูแลศาลเจ้าพานมี” ผู้เฒ่าเอ่ย “ผู้ดูแลศาลเจ้าเพิ่งจะไปปราบโจรที่แคว้นญี่ปุ่นเพื่อล้างแค้นให้แก่ราษฎรเฉวียนโจวเมื่อไม่นานมานี้”
อวี๋เชียนสีหน้างุนงง “แล้วอย่างไรต่อ”